Eindelijk het weer waar we op hoopten!

Ook vanmorgen was het bagger weer en William besloot het te wagen naar de auto en deze even voor te rijden om de koffers niet zeiknat te laten regenen. In plaats dat de jongens van het hotel nou paraplu's uitleenden neeeeeee ze stonde te kijken hoe mensen doorweekt terugkwamen om de koffers in te laden. En dan wel vragen of ze kunnen helpen....nou ikdachuttochnievriend!!

Bij Denny's toch maar even onze jas aangedaan en de natte polo uitgetrokken. Je zou er doodziek van worden. Om half 10 reden we weg en de snelweg was heel druk vanwege de regen en een ongeluk. Het GOOT en dat is niet lekker rijden op die slechte wegen. Gelukkig was de Turnpike niet zo heel druk en konden we na twee uurtjes de donkere wolken gedag zeggen en de blauwe stukken verwelkomen.

Onderweg is niet veel te zien dus we waren blij toen we in Orlando aankwamen. Het hotel is prima maar de kamer is wel een stuk kleiner hahahahaha tja...deze is niet geüpgrade naar een Junior suite. Even de koffers in de kamer afzetten en de kamersleutels valideren om morgen de lange wachtrijen te vermijden in de studio's. Daar ging iets mis met de nieuwe techniek en voor we het wisten werd ons een complimentary breakfast aangeboden. Kijk, dat is nou eens handig.

William is aardig geslaagd bij de Premium Outlets en ik heb alleen een paar leuke bootschoenen van Timberland gekocht. Uit nostalgie zijn we de International drive afgereden maar daar was niet veel van te herkennen. We zagen wel het hotel waar we onze allereerste nachten in de VS in doorbrachten. Geinig, ook Pondorosa was er nog. We waren heel moe en gingen voor het gemak even iets eten in het Hard Rock café.

Het is nu bijna tien uur en we zijn bekaf. We kunnen wel merken dat we geen 20 meer zijn :). Morgen Universal Islands of Adventure!,

Zon, zee en blauwe lucht....

Toch vreemd als je naar Miami gaat dat je 's morgens de gordijnen open doet en een soort van Hollandse luchten buiten ziet, inclusief de regenbuien. Even op The Weather Channel gekeken en legden ons er direct bij neer dat het de hele dag niet beter zou worden.

Rustig aan dan maar, t is immers zondag..... Dat ontdekten we ook toen we Danny's binnenkwamen om te ontbijten. Terwijl we op een tafel zaten te wachten even FaceTime met Robbie maar de verbinding was vrij slecht. Tja, wat wil je, het moet immers een flink stuk water overbruggen.

Na het heerlijke ontbijt liepen we door de stromende regen naar de auto en gingen op weg naar het Ballpark om eenwedstrijd van de Marlins te zien. Het volkslied werd gezongen door vier kinderen van het centrum voor Autisme en het enige wat William zei toen ik klapte: ze zongen hartstikke vals hoe kun je daar nu voor klappen? Hahahahaha er liep zeker een lekker ding voorbij dat hij dat hele autisme gewoonweg niet gehoord had.

Het Ballpark is een beetje betonnerig maar het meest afschuwelijke was het soort van kunstwerk waar we tegenaan moesten kijken. Aan het einde van de wedstrijd sloegen ze een home run en het ding begon te bewegen. Mooier werd het er niet op maarja, we wisten in ieder geval wat de functie er van was.

Omdat het maar bleef gieten reden we na de wedstrijd - zonder koelkast magneet of mascotte want er was niet veel - naar Aventura mall. We wisten niet hoe snel we er weg moesten komen want iedereen was naar de mall gekomen. Man man man wat was het druk! Dan maar weer terug naar het hotel. Om een uur of 7 gingen we even wat halen bij Taco Bell want we hadden niet zoveel trek. De regen was wat minder en zo te zien is het morgen richting Orlando helder en zonnig...... De zonnebrand is in de aanslag en we hebben zin in de volgende stad. Alhoewel de kamers in de volgende hotels zich niet kunnen meten aan deze ben ik bang.

Sigaren en domino

Waar gaat het nou werkelijk om in een vakantie? Voor ons: slapen, eten, relaxen, eten, wandelen, eten, verkennen, eten en uitrusten.

Vannacht hebben we heerlijk geslapen en na een beetje tv kijken zijn we lekker bij een Danny's gaan ontbijten. Een flink ontbijt om een uur of tien en we hoefden de hele dag niets meer.

Eerst even naar De Nike store maar die was gesloten. Niet in de zin van eh....dicht maar meer van weg, finito, te stil en daarom opgedoekt. Na een heerlijke verse smoothie zijn we daarom gelijk naar Little Havana geweest en eerlijk is eerlijk, dat is erg leuk met ongeveer hetzelfde ritme als onze vakantie. Restaurant, kapper, sigarenfabriek, restaurant, kapper, sigarenfabriek en aan het einde kwamen er ook nog galeries bij met mooie en soms ook minder mooie Cubaanse kunst. Het leukste van Little Havana is eigenlijk het park waar de ouderen domino spelen. Boel herrie, hoop bombarie en zo te zien spelen ze voor punten op papier maar het gaat er zo fanatiek aan toe dat we er toch sterk aan twijfelen of er niet gewoon voor grof geld wordt gegokt.

Omdat wij niet nu al zoveel willen doen, we zijn vaak de eerste dagen heel fanatiek aan het rennen, zijn we niet al te laat naar het hotel gegaan om ons even te ontspannen voordat we naar het Palm restaurant gingen. Uiteindelijk is het helemaal geen mooi weer dus even relaxen in het hotel kan geen kwaad.

Op de bank een tukkie gedaan en om half zeven kwamen we op het prachtige Bay Side Islands aan waar duidelijk de betere klasse van Miami woont. We hebben vooraf een bisque (ik) gegeten en scallops in bacon(William) waarna we beiden een mooie filet mignon aten die zo mals was dat het steakmes wat ze erbij leverden echt overbodig was. Boterzacht en met wat aardappelpuree met geitenkaas was het een traktatie. Er was een familiefeest aan de gang en het hoofd van de familie bood ons een drankje aan voor de overlast. Mooi gebaar maar dank u hartelijk, liever wat rumoer om ons heen dan in een dooie boel je maaltje weg moeten happen.

Het is nog vrij vroeg maar het is genoeg geweest vandaag. Morgen naar onze eerste honkbal wedstrijd.

Miami here we come!

Nou, vandaag begint de echte vakantie. Vroeg op, lekker ontbijten, nog een keer de kamer checken of we niets vergeten zijn en dan..... Miami here we come.

De vlucht was prima alleen speelt de schouder van William vreselijk op onder druk. Negen uur vliegen met pijn is niet echt lekker. Gelukkig zijn we snel bij de douane en duurt het 'slechts' anderhalf uur voor we voorbij de laatste check zijn en met de koffers richting Hertz gaan. De auto is prachtig: een Chevrolet Equinox SUV cross over. Hij rijdt net zo goed als hij eruit ziet en de eerste rit gaat naar de Wall Mart. Daar kochten we wat water enzo en een universele oplader voor het fototoestel. Daarna even een burgertje gegeten en naar het hotel toe. Even frutten maar de batterij laadt op. Eerst heerlijk douchen (niet in een bad maar een echte douche) alleen eh..... De elektrische tandenborstel ligt nog in Londen. Jammer William! Even drie weken met de gewone borstel poetsen.

De kamer is werkelijk prachtig. We zouden een alkoof kamer hebben maar we zitten in een junior suite. We hebben de ruimte om lekker even ieder naar een andere tv te kijken en als je zin hebt om te lezen dan doe je dat gewoon in de woonkamer.

We zijn al een flinke tijd wakker en we hebben alletwee zin om een Turkije te doen. Het is 2200 plaatselijke tijd en dat betekent dat het in Nederland 6 uur later is. Ver na bedtijd dus!

Morgen lekker Miami onveilig maken!

Tussenstop London

De eerste vakantiedag zit erop maar eigenlijk is het gewoon een tussenstop. We begonnen vanmorgen en als op een gewone ochtend reden we in de tram naar centraal station. Daarna met de trein naar Schiphol en voor we het wisten zaten we in de Business Lounge van British Airways.

Even lekker op internet en rustig wachten op de vlucht naar Heathrow. Maar eh.....Waarom eet iedereen hier chips in zo'n stille ruimte?

De vlucht was een pietsie hobbelig maar alles ging voorspoedig. Door de douane heen met een digi paspoort lukt niet maar we waren al snel bij de band. Wij wachten en wachten maar helaas, geen koffers. Wij nog een keertje kijken hmmm verkeerde band... Stelletje sukkels hahahahaha

Ach: In Londen aangekomen konden we gelijk inchecken in het hotel waarna we richting Central London vertrokken. Eerst even naar een Sony winkel want 'we' zijn het kabeltje van de camera vergeten. Op Schiphol hebben we daarom al een verloopstekkertje voor de iPad gekocht....... Helaas had de Canon winkel zo'n beetje alles op het gebied van fotografie, maar geen USB verbinding naar de camera.

Dan maar kijken in de VS want doordat 'iemand' op een verkeerd knopje had gedrukt kregen we de zg burstmode niet van de camera en maakte hij 10 foto's als we er maar eentje wilde hebben. Erop zetten is ongemerkt gedaan maar het heeft me twee uur gekost om die modus uit te zetten grrrrrrr en tja, daar loopt de batterij vrij snel van leeg.

Bij de Wellington bar een heerlijke Fish en chips gegeten en wat pints gedronken (ik natuurlijk gewoon een bitter lemon) maar we waren best flink moe. Veel gelopen en met de metro gereden dus vroeg naar het hotel terug. Het is al half zeven en in Nederlandse tijd is het bijna bedtijd :).

MAN MAN MAN wat zijn wij blij dat we drie volle weken niet met het OV hoeven. De Piccadilly lijn terug naar het hotel stopte bij een station en we moesten eruit omdat hij niet verder zou gaan. Na drie minuten konden we weer allemaal instappen want hij ging toch verder. Ineens werd omgeroepen dat hij niet naar Terminal 4 zou gaan dus we moesten er weer uit. Gelukkig stopte hij na ruim een uur toch bij onze terminal en konden we naar ons hotel. Het lijkt de f..cking NS wel.

Onze rug en mijn been en William zijn knie zijn nu al aan het opspelen en we hebben pas een paar uur gelopen. Tja, we zijn ook geen 20 meer hè.

Morgen lekker door naar de warmte: Miami!!