Een iets kortere weg terug naar de I10 en voor we het wisten vielen we in slaap van de bossen die maar door en door en doorgingen. We zijn stadsmensen dus we gingen van de Innerstate af en reden recht naar beneden via de kustweg. Het duurde wel wat langer en de navigatie Truus riep maar dat we moesten omkeren. Nou, echt niet....ik had de kaart op mijn schoot en wist precies hoe we moesten rijden. Hmmm bijna dan. In Pensacola nam Truus wraak en reed ons naar een buurt waar we geen Hilton tegen zouden komen, en het lag ook niet aan het strand. Haar even opnieuw geprogrammeerd en je hoorde haar gewoon grinniken toen zij ons weer 8 mijl terug liet rijden!! Het hotel heeft een prachtig uitzicht en een aardige kamer maar op nr 1 staat nog steeds Daytona Beach.
Om een uur of vijf zijn we op ons gemakkie naar het Ballpark van de Blue Wahoos gereden en het was een heel leuke dit keer. De wedstrijd was ook erg leuk maar omdat het een nieuw Ballpark is, is hij bijna iedere avond uitverkocht. Daardoor zaten wij op wat goedkopere plekken, tussen ouders met een nest vol onopgevoede k....kinderen. Eerst zat er eentje tegen het bankje te trappen, daarna gooide een ander zijn limonade over William heen en verder hebben ze de hele avond lopen etteren. De moeder had de moed al opgegeven en de vader zat naar de wedstrijd te kijken en liet de wanhopige moeder aan haar lot over. Zij ging op een gegeven moment maar met haar telefoon spelen zodat ze niks meer merkte. Gelukkig was het een leuke wedstrijd en won het home team met 4-0.
Het vuurwerk was ook nog eens erg leuk en voor we het wisten stuurde ik William voor de tweede keer dezelfde foute straat in richting hotel. We zijn er en afhankelijk van het weer morgen gaan we onze dag indelen. Minpuntje
van het hotel: geen Wifi in de kamer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten